Posted in Մայրենի

Ջելսոմինոյի արկածները

Մի անգամ առավոտյան Ջելսոմինոն գնաց իրենց պարտեզն ու տեսավ՝  բոլոր տանձերը հասել են: Տանձերը, ախր, միշտ այդպես են. ոչ ոքի ոչինչ չեն ասում, բայց իրենց համար հասնում են, և մի գեղեցիկ օր էլ տեսնում ես՝արդեն հասել են, ու եկել է քաղելու ժամանակը:

«Ափսոս, որ սանդուղք չեմ վերցրել հետս,- մտածեց Ջելսոմինոն: — Արի գնամ, տանից սանդուղք բերեմ ու մի հատ էլ երկար ձող՝ վերևի ճյուղերից տանձը թափ տալու համար»:

Բայց այդ պահին  նրա գլխում մի ուրիշ միտք ծագեց, ավելի ճիշտ՝ մի փոքր քմահաճույք. «Իսկ եթե օգտվեմ իմ ձայնի՞ց»:

Եվ, այսպես որոշելով, նա կանգնեց ծառի տակ ու ոչ կատակ, ոչ լուրջ ճչաց.

-Է՜յ, տանձեր, հապա մի ցած թափվեք:

«Թը՛փ-թը՛փ-թը՛փ»,- պատասխանեցին տանձերը՝ անձրևի նման ցած թափվելով:

Ջելսոմինոն մոտեցավ մյուս ծառին և նույն բանը կրկնեց: Ամեն անգամ, երբ նա գոռում էր՝ «թափվե՛ք», տանձերը ճյուղերից այնպես էին պոկվում, կարծես հենց դրան էին սպասում:

Ջելսոմինոն շատ ուրախ էր դրա համար:

«Այսպես ես ահագին ուժ կխնայեմ,- խորհում էր նա,- ափսոս, որ առաջ չէի մտածել այս մասին»:

Մինչ Ջելսոմինոն շրջում էր իր պարտեզում ու այդ ձևով հավաքում տանձերը, հարևան արտում քաղհան անող մի գյուղացի տեսավ նրան: Նա տրորեց աչքերը, քիթը կսմթեց և, երբ համոզվեց, որ տեսածը երազ չէ, վազեց կնոջ մոտ.Գնա, մի տես ̀ ինչ է կատարվում,- դողալով ասաց նա կնոջը,- ես համոզված եմ, որ Ջելսոմինոն չար վհուկ է:

-Ի՜նչ ես ասում. նա բարի, սուրբ ոգի է:

Մինչ այդ ամուսինները բավական խաղաղ էին  ապրել, բայց այստեղ նրանք կպան իրար: Հանկարծ ամուսնու գլխում մի միտք ծագեց.<<Արի հարևաններին կանչենք: Թող նրանք էլ նայեն Ջելսոմինոյին, տեսնենք ̀ ի՞նչ կասեն>>:

Հարևաններին կանչելու միտքը դուր եկավ կնոջը: Նա դեմ չէր մի ավելոր□ անգամ շաղակրատելու հնարավորություն ստանալուն, դրա համար էլ մի ակնթարթում անհետացավ:

Դեռ արևը մայր չէր մտել, երբ ամբողջ շրջակայքն իմացավ պատահածի մասին: Բնակիչները բաժանվել էին երկու մասի: Մի մասը պնդում էր, թե Ջելսոմինոն բարի ոգի է, իսկ մյուսներն ապացուցում էին, թե նա չար կախարդ է:

Առաջադրանքներ

Գրե՛լ ընդգծված բառերի հոմանիշները։

Պարտեզ-այգի

Սանդուղք-աստիճան

Գողալ-բղավել

Ուրախ-երջանիկ

Շրջել-պտտվել

Փորձի՛ր պատմել Ջելսոնիմոյի անունից։

Մի  օր  գնացի  պարտեզ  և  տեսա, որ  տանձերը  հասել  են։ Հանկարծ  ասացի․

—Ախ  այս  տանձերը, միշտ  առանց  ինչ  որ  մեկին  ասելու  են  հասնում, մարդ  չգիտի  ինչ  անի։

Լավ  գնամ  սանդուղքը  բերեմ, որ  տանձերը  քաղեմ։ Մի  պահ  հանկարծ հիշեցի, որ  ես  բարձր  ձայն  ունեմ, և  կարող  եմ  խոսելով  քաղել։

Ես  ասացի․

-Է՜յ, տանձեր, հապա մի ցած թափվեք: Եվ  ահա  նրանք  սկսեցին  թափվել։ Ես  շատ  ուրախացա։ Այդ  ընթացքում  ինձ  տեսել  էր  մեր  հարևանը  և  կարծել, թե  ես  չար  կախարդ  եմ։ Նա  արագ  գնաց  իր  կնոջը  պատմելու, բայց  կինը  չհավատաց, որ   ես  կարող  եմ  հրեշ  լինել։ Նա  իր  կնոջը  առաջարկեց  հարևաններին  ասել։Նրանք  ասեցին  հարևաններին  և  հարևանները  բաժանվեցին  երկու  խմբի՝ մեկ մասը  պնդում  էր  թե  ես  սուրբ  ոգի  եմ, իսկ  մյուս  մասը՝, թե  ես  չար  կախարդ եմ։ Իրականում ես չէի մտածում, որ ես կարող եմ իմ ձայնով տանձեր հավաքել, բայց արի ու տես, որ ես կարողացա։ Միայն մինչև հիմա չեմ հասկանում թէ ի՞նչի համար էին նրանք այդպես զարմացել և ի՞նչի համար էին նրանք այդպես մտածում։

Author:

Ողջու՜ ն դուք գտնվել եք իմ ուսումնական բլոգում: 🌈Ⓜ Ես Մարինե Մադոյանն եմ շատ եմ սիրում նկարել և ընկերներիս հետ խաղալ🎨⛲

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s